توضیحات
در مطالب این کتاب، ابتدا سیر تحول تفکر در باب علم و ایمان از منظر فخرالدین رازی مورد بررسی قرار میگیرد؛ جایی که ایشان علم را بهعنوان «اضافهای مخصوص» بین ذات عالم و معلوم معرفی نموده و به تفکیک بین علم حصولی و حضوری اشاره دارند. از سوی دیگر، در تبیینهای ایشان، ایمان بهعنوان تصدیق قلبی همراه با اقرار زبانی و نتیجهی عملی تلقی میشود؛ گرچه با پیچیدگیهای اندیشهای همراه است و گاه به نظریهی کسب گرایانه تمایل پیدا میکند.
در فصلهای بعدی، به تشریح دیدگاه آیتالله جوادیآملی پرداخته شده است؛ اندیشمندی که علم را بهعنوان حضوری معلوم نزد عالم میداند و بر ذات فطری و درونی انسان تأکید میکند. ایشان علم را در دو بُعد حصولی و حضوری تبیین کرده و بر این باورند که ایمان تنها از طریق تصدیق قلبی همراه با تسلیم و التزام عملی به کمال میرسد. در این دیدگاه، عمل بهعنوان یکی از ارکان اساسی ایمان مطرح شده و انتخاب آگاهانهی انسان در پذیرش یا عدم پذیرش ایمان، نقطهعطفی در تبیین این مفهوم محسوب میشود.
هدف از این پژوهش، تبیین و تحلیل دقیق مفاهیم علم و ایمان و همچنین بررسی شباهتها و تفاوتهای دیدگاههای دو نخبۀ بزرگ فکری اسلامی است. در این مسیر، سه سؤال اصلی مطرح گردیده است:
- دیدگاه فخرالدین رازی دربارهی علم، ایمان و رابطهی آنها چگونه است؟
- دیدگاه آیتالله جوادیآملی دربارهی علم، ایمان و رابطهی آنها چگونه تبیین میشود؟
- شباهتها و تفاوتهای این دو دیدگاه در باب ماهیت علم و ایمان کدامند؟
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.